சங்க இலக்கியம் --படவிளக்க உரை-- அகநானூறு 51

மரபு விக்கி இருந்து

தாவிச் செல்ல: வழிசெலுத்தல், தேடுக

நெஞ்சின் முகத்தில் கரி!

 

முல்லைக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி – திடீரென்று அப்பாவைப் பார்த்ததில். வெளியூரிலிருந்து வேறு சோலியாக வந்திருந்த அவர், வேலையை முடித்துவிட்டு மகளைப் பார்க்க வந்திருந்தார். கைகால்களையும் முகத்தையும் நடு முற்றத்தில் நன்றாக அழுத்திக் கழுவிப் பின் தோளில் கிடக்கும் துண்டால் அழுந்தத் துடைத்துவிட்டு, “உஸ், அப்பாடா!” என்று முற்றத்துப் பாதை ஓரத்தில் காலைத் தொங்கப்போட்டு அமர்ந்துகொண்டார். ஊரில் எல்லாரின் நலத்தையும் விசாரித்த முல்லை, “இருங்கப்பா, சாப்பிட்டுட்டுத்தான் போகணும்” என்று சொல்லி சமையலுக்கான ஆயத்தங்களைச் செய்ய ஆரம்பித்தாள். “மாப்பிள்ளை எப்பம்மா வேலையிலிருந்து திரும்புவார்?” என்று கேட்டார் அப்பா. “அவரெங்கப்பா வேலைக்குப் போறாரு!” என்று அங்கலாய்த்தாள் முல்லை. “ஏம்மா? என்ன ஆச்சு?” என்று வியப்புடன் கேட்ட தந்தையின் பேச்சை மாற்றினாள் முல்லை. “அவருக்குச் சொல்லிவிடுறேன், வருவாரு, அவர்கிட்டயே கேளுங்க. இப்ப நம்ம கதயப் பேசுவோம்” என்று ஊர்ப் பேச்சையும் சமையலையும் தொடர்ந்தாள்.

சமையல் முடிந்ததும், எதிர்வீட்டுப் பையன் மூலம் உடனே வரச்சொல்லி கணவனுக்குச் சேதி அனுப்பினாள் முல்லை. ஊர்ச்சாவடியில் உட்கார்ந்துகொண்டு வெளியூருக்கு வேலைக்குப் போவதைப் பற்றியே பீற்றிக்கொண்டிருப்பான் அவன். என்னமோ ஏதோவென்று பதறியடித்துக்கொண்டு அவன் உடனே வந்தான். வந்தவன், உட்கார்ந்திருந்த மாமனாரைக் கண்டதும், அவசரம் அவசரமாக இடுப்பு வரை ஏற்றிக் கட்டியிருந்த வேட்டியைக் கால்வரைக் குனிந்து இறக்கிவிட்டு, “வாங்க மாமா! என்ன சொல்லாமக் கொள்ளாம” என்றவாறு நலம் விசாரித்தான். “சரி, சரி, நேரமாச்சு, சாப்பிட வாங்க” என்று முல்லை கூற, அவனும் கைகால் கழுவி வந்தபின், மாமனார், மருமகன் இருவரும் சாப்பிட அமர்ந்தார்கள்.

தடபுடல் சாப்பாட்டை ருசித்துச் சாப்பிட்ட அவன், சிறிது நேரம் மரியாதைக்குப் பேசியிருந்துவிட்டு, “கொஞ்சம் சாஞ்சுக்கிறேன் மாமா, நீங்களும் வாங்களேன்” என்றான். அவர், “இல்ல மாப்பிள, ஊருக்குப் போகணும், இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டுப் பொறப்படுறேன். நீங்க போங்க, நான் போகும்போது சொல்றேன்” என்று சொன்னார்.

அவன் அடுத்த அறைக்குள் நுழைந்து, பாய்விரித்துப் படுத்துக்கொண்டான். தந்தைக்கும் மகளுக்கும் நடக்கும் உரையாடலில் தன்னைப்பற்றியும் பேச்சு வருமோ என்ற எண்ணத்தோடு அவன் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்துபோனான்.

மகளின் அருகே அமர்ந்துகொண்ட தந்தை, பரிவுடன் அவள் தலையைக் கோதிவிட்டார். சோறுபோட்ட கையைத் தடவிக்கொடுத்தார். அப்புறம், “ஏம்மா, மாப்ள எந்த வேலைக்கும் போகாம சும்மா ஊரச் சுத்திக்கிட்டா திரியுறாரு?” என்று கவலையுடன் கேட்டார். “ஷ், அவர் தூங்கிட்டாரா’ன்னு பாத்துட்டு வாரேன்” என்று சொல்லிய முல்லை மெதுவாக எழுந்துசென்று அடுத்த அறையை எட்டிப்பார்த்தாள். அவன் அந்தப்பக்கம் திரும்பி ஒருக்களித்துப் படுத்துக்கிடந்தான். சற்றுநேரம் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்துவிட்டு, திரும்பிய முல்லை, “தூங்கிட்டார்’னு நெனக்கிறேன், எதுக்கும் மெல்லவே பேசுங்க” என்று குசுகுசுத்த குரலில் அப்பாவையும் எச்சரித்தாள்.

“எந்த வேலக்கும் போகாம மனுசன் என்ன செய்யுறாரு”

“அந்தக் கூத்த ஏன் கேக்குறீங்க? என்னமோ வேலை செய்ய வெளிய போறாராம்”.

“வெளியூருக்கா?”

“இல்லப்பா! அடுத்தநாட்டுக்கே!”

“கொள்ளத்தொலவெட்டு போகணுமே! ஆளரவமே இல்லாத அத்துவானக் காட்டத் தாண்டில்ல போகணும்!”

“ஆமா! அது அவருக்குப் பெரிசாப் படல”

“யம்மா, இங்கயே வெயிலு இந்தக் கொளுத்து கொளுத்துது! அந்த கட்டாந்தரைப் பூமி கங்கு மேலக் கால்வச்சது மாதிரி கொதிக்குமே’மா!”

“என்ன செய்யுறது? போய்த்தேன் ஆவேன்’னு மனுசன் ஒத்தக் கால்’ல இல்ல நிக்கிறாரு!”

“அந்த யா மரத்து உச்சிக்குள்ள காத்து புகுந்து ‘உய்ங் உய்ங்–னு ஊளை எழுப்பி அலறுமேம்’மா!”

“அப்படியா? அங்க வேற யாரும் இருக்கமாட்டாங்களா?”

“ரெண்டு பேரு இருப்பாங்க! என்னடா கெடைக்கும்’னு மேல சுத்திக்கிட்டு இருக்கிற கள்ளப்பராந்தும், அது எப்படா வரும்’னு காஞ்சுபோன மரத்துல காத்துட்டு இருக்கிற பொட்டப் பராந்தும்”

“எது? அந்தக் கறித்துண்ட பொதச்சுவச்சமாதிரி சிவீர்’னு காத வச்சுக்கிட்டு வட்டம்போட்டுச் சுத்திவருமே அந்தப் பராந்தா?”

“ஆமா, வேற யாரு அங்கபோயி இருப்பா? அடிக்கிற வெயில்’ல அந்தப் கள்ளப்பராந்து றெக்க கூடக் கருகிப்போயிருக்கும்’னா பாத்துக்கோயேன்!”

“ஆமா, இம்புட்டயும் தாண்டிப்போகணும்’னு இந்த மனுசனுக்கென்ன தலையெழுத்தா?”

“கேட்டா, மருமகன் காசு கெடைக்குதில்ல’ம்பாரு.”

“ஆனா, வீட்ட விட்டுப் போகணுமே’ன்னு யோசிக்கமாட்டாரா?” என்று கேட்ட முல்லைக்குக் கண்கள் குளமாயின.

“ஒன்னப் பூப்போலக் கண்ணுக்குள்ள வச்சுக் காப்பாத்துவேன்’னு என் கையப் பிடிச்சுச் சொன்னாரும்மா மருமகன் அன்னிக்கி” என்றார் அப்பா.

முல்லையின் வீங்கிய மார்புகள் புடைத்தெழ அவள் ஓங்கி ஒரு பெருமூச்சுவிட்டாள். இந்த ஏந்திய மார்புகளை அவன் எத்துணை ஆசையுடன் தழுவி மகிழ்ந்திருப்பான் என்று ஏக்கத்துடன் நொந்துபோனாள். இந்தச் சங்குவளையல்கள் குலுங்க அவனைத் தான் தழுவி மகிழ்ந்ததையெல்லாம் மறந்துவிட்டானோ என்று மயக்கம் கொண்டாள். தான் வளர்த்த குஞ்சின் ஏக்கம் அந்தத் தந்தைச் சேவலுக்குப் புரியாமலிருக்குமா?

“ந்தா பாரும்மா, எனக்கென்னமோ தோணுது. அவரு நிச்சயம் போகமாட்டாரு. இங்கயே இருக்கிற வேலயப் பாத்துக்கிட்டு, கஞ்சியோ கூழோ - அவரு சம்பாரிச்சுப்போட, நீ கண் கலங்காம இருப்ப’ம்மா” என்றார் ஆதரவாக.

அடுத்த அறையில் அரைத்தூக்கத்தில் அத்தனையையும் கேட்டுக்கொண்டுதான் அவன் படுத்திருந்தான். நன்கு விழிப்பு வந்ததும், ஒன்றுமே தெரியாதவன்போல், ஒரு பாவனைச் சோம்பல் முறுக்குப் போட்டுக்கொண்டே வெளியே வந்தான்.

முல்லை பாத்திரம் விளக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

“அப்பா எங்க?” என்றான் அவசரமாக.

“அது போயிருச்சு அப்பவே” என்றாள் அவள்.

“எப்ப?”

“நீ அந்தப்பக்கம் தூங்கப் போன ஒடனே இந்தப் பக்கம் எந்திருச்சுப் போயிருச்சு. கொள்ளச் சோலி கெடக்கு, இப்பப் பொறப்பட்டாத்தான் பொழுதிருக்க ஊர்போய்ச்சேர முடியும், மாப்ளகிட்ட சொல்லிரும்’மா-ன்னு சொல்லிட்டுத்தான் போச்சு”.

“அப்ப நானு வேல பாக்காம இருக்கிறது; வெளியூருக்குப் போகணும்’குறது-ன்னு ஒன்னுகூட நீ சொல்லலியா?”

“இதெல்லாம்போயி அப்பாகிட்டச் சொல்லுவனா? என்ன இப்படிக் கூறுகெட்டத்தனமா பேசுற?. வந்தாரு, ஊரப்பத்திப் பேசுனாரு, சாப்டாரு, போயிட்டாரு, அம்புட்டுதேன். ” என்று அதட்டினாள் முல்லை.

அவனுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. முல்லையின் அப்பா வந்துசென்றது நெசம். அவர் தன்னைப்பற்றி விசாரித்ததெல்லாம்? கனவா, மெய்யா அல்லது கயிற்றரவா? என்னதான் அவன் வீறாப்பாக வெளியூருக்குப் போவேன் என்று சொல்லிக்கொண்டு திரிந்தாலும் மனத்துக்குள் ஒரு தயக்கம் இருந்துகொண்டேதான் இருந்தது. சொல்லப்போனால் அவனுக்கும் அவன் நெஞ்சுக்கும் ஒரு போராட்டமே நடந்துகொண்டு இருந்தது. “போ, போ” என்று நெஞ்சம் பிடித்துத் தள்ள, அவன் உள்ளமோ முரண்டுபிடித்தது. நெஞ்சத்துக்கு வேண்டுமானால் காசு அருமையானதாக இருக்கலாம். அந்த உள்ளத்துக்குத்தானே தெரியும் இங்கிருக்கும்போது கிடைக்கும் மனைவி சுகம்.

இன்றைக்கு அந்த உள்ளம் மாமனார் வடிவில் வந்து பேசி அவன் மயக்கத்தைத் தெளிவாக்கிவிட்டது.

அவன் பாத்திரம் விளக்கிக்கொண்டிருந்த முல்லையின் பின்பக்கத்தில் வந்து அவளை ஆசையுடன் அணைத்துக்கொண்டான். அவள் விசும்பினாள். “பொறு’ம்மா. ஒன்னு சொல்றேன் கேளு. நான் வெளியூருக்கெல்லாம் போகல்ல. இங்கதான் இருக்கப்போறேன்.”

“நெசம்மா?”

“நெசம்மாடா தங்கம். நாளக்கே கலப்பயத் தூக்கிக்கிட்டுக் காட்டுக்குப் போவோம். கம்பு வெதைக்க உழுதுபோடணும்” என்றான் அவன்.

கரிச் சட்டியைவிட்டுக் கைகளைத் தூக்கிப் பின்புறமாக வளைத்து அவன் கன்னத்தை இறுக்கப்பிடித்தாள் அவள்.

அவன் கன்னமெல்லாம் அடுப்புக்கரி. கன்னத்தில் மட்டுமா? “போ, போ” என்று பொடனியைப் பிடித்துத் தள்ளிக்கொண்டிருந்த அவன் நெஞ்சில்தான் அத்தனை கரியும்!!!

 

 

 அகநானூறு – பாடல் 51 - பாலை - பெருந்தேவனார்
நினை மாண் நெஞ்சம்
ஆள் வழக்கு அற்ற சுரத்திடைக் கதிர் தெற
நீள் எரி பரந்த நெடும் தாள் யாத்துப்
போழ் வளி முழங்கும் புல்லென் உயர் சினை
முடை நசை இருக்கைப் பெடை முகம் நோக்கி
ஊன் பதித்து அன்ன வெருவரு செஞ் செவி               5
எருவைச் சேவல் கரிபு சிறை தீய
வேனில் நீடிய வேய் உயர் நனம் தலை
நீ உழந்து எய்தும் செய்வினை பொருட்பிணி
பல் இதழ் மழைக் கண் மாஅயோள்வயின்
பிரியின் புணர்வது ஆயின், பிரியாது                     10
ஏந்து முலை முற்றம் வீங்க பல் ஊழ்
சே இழை தெளிர்ப்பக் கவைஇ நாளும்
மனை முதல் வினையொடும் உவப்ப
நினை மாண் நெஞ்சம் நீங்குதல் மறந்தே
 
அடிநேர் உரை
 
ஆட்கள் நடமாட்டம் இல்லாத காட்டுவழியில், சூரியனின் கதிர்கள் சுடுதலால்
மிக்க வெம்மை பரவிய  - நீண்ட அடிமரத்தை உடைய யா மரத்தில்
புகுந்துகொண்டு செல்லும் காற்று முழங்கும் பொலிவற்ற உயர்ந்த கிளையில்,
புலால் விருப்பத்துடன் இருக்கும் தன் பேடையின் முகத்தைப் பார்த்து வரும்
மாமிசத்துண்டைப் பதித்து வைத்ததைப் போன்ற அச்சம்தரும் சிவந்த செவியை உடைய
ஆண் பருந்தின் சிறகுகள் கரிந்து தீய்ந்துபோக,
வேனில் நீண்டிருக்கும்  - மூங்கில்கள் உயர்ந்த - அகன்ற காட்டுவெளியில்
நீ துன்புற்றதால் கிடைக்கும் வேலையினால் அடையும் சம்பாத்தியம்
பூப்போன்ற குளிர்ந்த கண்களையுடைய மாநிறத்தவளைப்
பிரிவதால் பெறுவது என்றால், அவளைப் பிரியாமல்

அகநானூறு

பாடல்  51 - விரிவுரை - விளக்கப்படங்களுடன்

பாடியவர்: பெருந்தேவனார்

திணை : பாலைத் திணை

துறை  : பொருள்வயிற் பிரிவு கடைக்கூட்டிய நெஞ்சிற்குத் தலைமகன் சொல்லியது
51 - மரபு மூலம் – நினை மாண் நெஞ்சம்

 ஆள்வழக் கற்ற சுரத்திடைக் கதிர்தெற
நீளெரி பரந்த நெடுந்தா ளியாத்துப்
போழ்வளி முழங்கும் புல்லென் னுயர்சினை
முடைநசை யிருக்கைப் பெடைமுகம் நோக்கி
யூன்பதித் தன்ன வெருவரு செஞ்செவி                   5
யெருவைச் சேவற் கரிபுசிறை தீய
வேனில் நீடிய வேயுயர் நனந்தலை
நீயுழந் தெய்துஞ் செய்வினைப் பொருட்பிணிப்
பல்லிதழ் மழைக்கண் மாஅ யோள்வயிற்
பிரியிற் புணர்வ தாயிற் பிரியா                          10
தேந்துமுலை முற்றம் வீங்கப் பல்லூழ்
சேயிழை தெளிர்ப்பக் கவைஇ நாளும்
மனைமுதல் வினையொடு முவப்ப
நினைமாண் நெஞ்சம் நீங்குதன் மறந்தே
51 - சொற்பிரிப்பு மூலம் –  நினை மாண் நெஞ்சம்

அருஞ்சொற் பொருள்

சுரத்திடை – சுரம் = அத்தம், காட்டுவழி; தெற=சுட; எரி = வெம்மை; தாள் = அடிமரம்; யா = ஒரு பாலைநில மரம்; போழ் வளி = ஊடுறுவிச் செல்லும் காற்று; முடை = மாமிசம்; நசை = விருப்பம்; ஊன் = புலால் துண்டு; எருவை = காட்டுப்பருந்து, கழுகு; கரிபு = கரியும்படி; தீய = கருகிப்போக,தீய்ந்துபோக; வேய் = மூங்கில்; நனந்தலை = அகன்ற வெளி; பொருட்பிணி = ஈட்டும் வருமானம்; பல்லிதழ் = பூ (ஆகுபெயர்); மாயோள் = மாநிறத்தவள்; முற்றம் = முபகுதி; பல்லூழ் = பலமுறை; சேயிழை = சிவந்த அணிகலன்கள்; தெளிர்ப்ப = ஒலிக்க; கவைஇ=தழுவி;  

பாடலின் பின்புலமும் பொருள் முடிபும்

தலைவன் பொருள்வயிற் பிரிய நினைக்கிறான். எனினும் அவனுள் ஒரு தடுமாற்றம் இருக்கிறது. மிகப் பெரிய பாலை நிலத்தைக் கடந்து செல்லவேண்டுமே என்று எண்ணுகிறான். எனினும் அவ்வாறு சென்று வந்தால் பொருள் கிட்டுமே என்ற எண்ணம் மேலோங்குகிறது. இருப்பினும் இப்போது மனைவியோடு இன்புற்றிருக்கும் நிலையை எண்ணிப்பார்க்கிறான். அந்த இன்பத்தைவிட பிரிவதனாற் கிடைக்கும் பெருஞ்செல்வமும் பெரிதல்ல என்று தன் நெஞ்சைத் தேற்றுகிறான்.

பாடலின் சிறப்பு

பொருள்வயிற் பிரிய நினைக்கும் தலைவன் நெஞ்சினுள் நடக்கும் போராட்டமே பாடலின் மையக்கருத்தாதலால் பாடலில் பல்வேறு பெரிய நிகழ்வுகள் இல்லை. ஆனால் அந்தப் போராட்டம் எந்த வகையில் நடைபெறுகிறது என்பதைக்  காட்சிகள் மூலம் சித்தரித்திருக்கும் புலவரின் திறன் வியந்து போற்றற்குரியது.

முதலில் பாலைநிலத்துக் கொடுமையை நெஞ்சுக்குத் தலைவன் எடுத்தோதுகிறான். “ஆளே இல்லாத காடு, மொட்டையாக உயர்ந்து இருக்கும் யா மரத்தில் நிழலே இருக்காது. பருந்துக்கும் உணவு கிட்டாது. தேடித்தேடி அலைந்து இறக்கைகளும் தீய்ந்துபோனதுதான் மிச்சம்” என்று சொல்லும் தலைவனிடம் முடை நசைஇ இருக்கும் பெடை முகம் நோக்கி, வாயில் ஊன்துண்டு இல்லாமல், ஊன் துண்டைப் போன்ற காதுடன் பருந்து வேண்டுமானால் சும்மா வரலாம். நமக்குத்தான் உழந்து சென்றாலும் செய்கின்ற வினைக்கேற்ற பொருள் நிறையக் கிடைக்குமே. பருந்துப்பெடை ஏமாந்ததுபோல் உன் மனைவி ஏமாறமாட்டாள் என்று நெஞ்சு கூறுவது போல் இருக்கிறதல்லவா புலவரின் பாடல் அமைப்பு!

அடுத்து, அத்துணை கொடிய பாலை நிலத்தைக் கடந்து செல்லவேண்டுமே என்ற தலைவன் “நீ உழந்து எய்தும் செய்வினைப் பொருட்பிணி” என்று கூறுகிறான். அவன் நெஞ்சை முன்னிலைப் படுத்திக் கூறுவதைக் கவனியுங்கள். பொதுவாக நெஞ்சையும் தன்னிலைப் படுத்திக் கூறுவதுதானே வழக்கம். இங்கே நெஞ்சை அவன் வேறுபடுத்திக் கூறுவதிலிருந்து தலைவனுக்குப் பிரிந்து செல்வதில் உடன்பாடில்லை என்பதைத் தெளிவாக்குகிறது இல்லையா? இதைத் தலைவனின் மனம் எனக்கொள்ளலாம்.

பொருட்பிணி என்பது கிடைக்கும் பொருள். நீ உழந்து எய்தும் பொருட்பிணி என்று சொல்லாமல், நீ உழந்து எய்தும் செய்வினைப் பொருட்பிணி என்று கூறுவதையும் உற்றுப் பாருங்கள். நீ வருந்தி முயன்று பெறும் பொருள் என்றால், செல்லும் வழியில் உள்ள இன்னல்களைப் பொறுத்துக்கொண்டு அடுத்த நாட்டுக்குச் சென்று அங்கு எய்தும் பொருள் ஒருவேளை எளிதிற் கிட்டலாம். அவ்வாறில்லாமல் அங்குச் சென்றும் வினைசெய்துதான் பொருள் சேர்க்கப்போகிறாய். அப் பொருளை உள்ளுரிலேயே வினைசெய்து ஈட்டலாமன்றோ என்ற தொனியில்தான் புலவர் நீ உழந்து எய்தும் செய்வினைப் பொருட்பிணி என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார் போலும். ஒருவேளை வெளிநாட்டில் உழந்து எய்யும் பொருட்பிணியின் அளவுக்கு  உள்நாட்டில் கிட்டாது என்று நெஞ்சம் கூறியிருக்கலாம். முதலாவது வெளிநாட்டுக்குச் செல்வதற்கே நீ உழலவேண்டியிருக்கிறது. அங்கும்போய் வினை செய்யவேண்டியிருக்கிறது. உள்நாட்டிலிருந்தால் நீ உழலத் தேவையில்லை. மேலும் அவ்வாறு வெளிநாடு சென்று அங்குத் தங்கியிருக்கும் அந்த நீண்ட காலத்தில், போகாமல் இங்குத் தங்கியிருந்தால் பல்லூழ் சேயிழை தெளிர்ப்பத் தழுவிக்கொண்டிருந்திருக்கலாமே, அந்த உவப்புக்கு முன் அந்தக் கூடுதல் பொருள் எம்மாத்திரம் என்ற பொருளில், இறுதியில் மூன்று அடிகளில் தலைவன் தலைவியிடம் பெறும் இன்பத்தைக் கூறுகிறானே, அந்தக் கூற்றுத்தான் அவனது போகவேண்டாம் என்ற முடிவுக்கு முத்தாய்ப்பாக அமைந்தது எனலாம்.

பாலைநிலத்தை புலவர் நம் கண்முன் காட்டும் திறத்தைப் பாருங்கள்.
ஆள் வழக்கற்ற சுரம் –
தெறுகின்ற கதிர் –
பரந்திருக்கும் நீள் எரி –
அண்ணாந்து பார்க்கவைக்கும் நெடுந்தாள் யா மரம் –
அதன் உயர்சினைகளைப் போழ்ந்து வெளிவரும் வளியின் முழக்கம் –
வெருவரு செஞ்செவி எருவைச் சேவல் –
அதன் தீய்ந்து கருகிய சிறை -
முடை நசை இருக்கைப் பெடை –
நீடிய வேனில் –
உயர்ந்த வேய் –
நனந்தலை –
இவை யாவற்றையும் உங்கள் மனக்கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்திப் பாருங்கள்.

இதனைக் கடந்து சென்று உழல யாருக்குத்தான் மனம் வரும்? அப்படியும் கடந்து செல்ல நெஞ்சம் துடிக்கிறது. பொருளாசை! பொருட்பிணி என்பதற்குப் பொருளின் மீது கொண்ட பற்று என்றும் பொருள் உண்டு. அந்த பொருட்பிணியை அமுக்கி அடக்க வழி –

1. பல்லிதழ் மழைக்கண் மாயோளைப் பிரிந்து நீ புணரும் பொருட்பிணி, பிரியாது இருப்பின் மனையில் உனக்குக் கிடைக்கும் சுகத்தினும் பெரிதோ -


அவளின் நிமிர்ந்த மார்பகங்கள் விம்ம, பலமுறை
சிவந்த அணிகலன்கள் ஒலிக்க அவளைத் தழுவி, நாள்தோறும்
தலைவியுடன் இல்வாழ்க்கையில் மகிழ்ந்திருக்க
நினைப்பாயாக! சிறந்த நெஞ்சமே! நீ அவளைவிட்டுப் பிரிதலை மறந்து - 

2. அடுத்து மனைவிக்குக் கிடைக்கும் உவப்பு. மனைமுதல் வினையொடும் நாளும் உவக்கவேண்டும். இங்கே மனைமுதல் என்பது தலைவியை. மனைக்கு முதலானவள் அவள்தானே! இல்லறநெறிதான் அவளுக்கு வினை. பிரியாது இருப்பின், அவள் ஒவ்வொரு நாளும் இதில் உவப்பாளே! இந்த உவப்பினும் பெரிதோ அந்தப் பொருட்பிணி?

எனவே, நெஞ்சே! நீ நீங்குதல் மறந்து பிரியாதிருக்க நினை.

பாடலின் நயம்

இது சொல்நயம், பொருள்நயம், உவமை நயம் எனப் பலவகைப்படும். இவற்றைத் தனித்தனியாகப் பார்க்காமல் பாடல் அடிகளின் வரிசையில் காண்போம்.

நெடுந்தாள் யா மரம் என்கிறார் புலவர். இதனை ஒருவகை மரம் என்றே கூறுகின்றன அகராதிகள். இந்த யா என்பது shorea robusta என்ற மரம் என்கிறார் திரு.நாசா கணேசன். அதற்கு அவர் சங்க இலக்கியங்களினின்றும் பல்வேறு சான்றுகள் காட்டியுள்ளார். இதனை ஏற்றுக்கொள்ளலாம். இந்த வகை மரங்கள் வெகு ‘நெடு நெடு’-வென்று உயரத்துக்கு வளரக்கூடியவை. உச்சியில் ஓரளவு கிளைகள் பரந்திருக்கும்.
காய்ந்துபோன பாலை நிலத்தில் இவை எப்படி நிற்கும் என்று நினைத்துப்பாருங்கள். இதன் தனிப்பண்பு இதன் நீண்ட நெடிய உயரம். நெடிய அடிமரம் என்ற பொருளில் நெடுந்தாள் யா என்கிறார் புலவர். காய்ந்துபோன அதன் உச்சி எவ்வாறு இருக்கும். ஒரு பரட்டைத் தலை போன்று இருக்கும். இதனையே புல்லென் உயர் சினை என்கிறார் புலவர். இந்த நெருங்கிய குச்சிகளுக்குள் காற்று புகுந்தடித்தால் எப்படியிருக்கும்? போழ்கின்ற வளி இதனூடே முழங்கும் என்கிறார். யா மரத்தின் சிறப்பியல்புகளை நம் கண்முன் காட்டுவதோடு, பாலை நிலத்தின் பயங்கர ஒலியையையும் நம் காதுகள் கேட்கவைக்கிறார் புலவர்.

அந்த யா மரத்து வறிய உச்சியில் பருந்துப்பெடை காத்திருக்கிறது. எதற்கு? இரைதேடச் சென்ற ஆண்பருந்து – எருவை சேவல் - திரும்பி வருவதற்கு. அத்துணை பிரிவு ஏக்கமா? இல்லை. அது கொண்டுவரும் புலால் துண்டுக்காகக் காத்திருக்கிறதாம் பெடை. ஒரு பருந்துகூட வெளியில் சென்ற கணவன் கொண்டுவரும் புலாலுக்காகக் காத்திருக்கும்போது, ஒரு மானுடப் பெண் தலைவன் சம்பாரித்துக்கொண்டுவரும் பெரும் பொருளுக்காகக் காத்திருக்கமாட்டாளா என்று நெஞ்சம் கூறுவதுபோல் இல்லையா இது? தன் இறக்கைகள் தீய்ந்து கரிப்பிடுத்துப் போகுமளவு தேடியும் ஒன்றும் கிடைக்காத பருந்து ஊனைப் பதித்தது போன்ற செவியுடன் வாயில் ஊன் இன்றி வருகிறதாம். முதலில் ஊன் போன்ற செவியைப் பார்த்து ஒருவேளை பேடைப் பருந்து ஏமாந்துகூடப்போயிருக்கும் என்று சொல்லாமற் சொல்கிறார் புலவர். ஆனால் உன் மனைவி ஏமாறமாட்டாள், நீ போய்வா என்று நெஞ்சு உறுதியுடன் கூறுவது போல் இல்லையா?

பொதுவாகப் பறவைகளுக்குக் காதுகளில் மடல் இருக்காது. உடம்போடு உடம்பாக ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் செவித்துளைகளை உரோமங்கள் காத்துநிற்கும். எனவே பறவைகளின் செவித்துளையைப் பார்ப்பது கடினம். அதிலும் பருதுகளுக்குத் தலைநிறைய முடி இருக்கும். அது சரிந்து விழுந்து செவித்துவாரங்களை மூடியிருக்கும். பருந்துகளின் செவித்துளை கண்களுக்குப் பின்னால் சற்றுக் கீழே தள்ளி இருக்கும். அந்தத்துளை சிவப்பாக இருக்கும்போலும். ஏதோ பருந்தைப் பிடித்துப் பார்த்திருக்கிறார் புலவர். உரோமத்துக்குள் ஒரு ஊன் துண்டைப் புதைத்துவைத்ததைப் போன்ற செவி என்னும் பொருளில் ஊன் பதித்தன்ன வெருவரு செஞ்செவி எருவைச் சேவல் என்கிறார் புலவர். வாயில் ஊனை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கும் பேடைப் பருந்து காதின் ஊன் நிறத்தைக் கண்டு ஒரு நிமிடம் களிகூர்ந்திருக்கும். புலவரின் கூர்த்த நோக்கும் அதை ஏற்ற இடத்தில் கூறும் நயமும் போற்றுதற்குரியதல்லவா!

பொதுவாகக் காடுகளில் உயர்ந்த மூங்கில்கள் புதராய் மண்டியிருக்கும். உச்சிப்பொழுது தவிர மற்றை வேளைகளில் அதன் நிழல் பரந்திருக்கும். எனவே நிலப்பரப்பின் வெம்மை தணிந்திருக்கும். ஆனால் இது பாலை நிலமல்லவா! நீண்ட நாள் மழையின்றி மூங்கில்கள் வாடிப்போய், இலையுதிர்த்து, மொட்டையாக நின்றிருக்கும். கோடை வெயில்தான் மாலை வரை சுள்ளென்று அடிக்கிறதே! அப்போது நிழலே தராத உயர்ந்த மூங்கில்களால் என்ன பயன்? வேனில் நீடிய வேய் உயர் நனந்தலை என்ற அடியில் ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒரு கதை சொல்வதைக் கேட்டீர்களா!
இத்துணை வெம்மையைக் காட்டிய புலவர் அடுத்து தலைவியின் குளிர்ந்த கண்களைக் காட்டுகிறார். பல்லிதழ் மழைக்கண் என்கிறார் புலவர். மழை என்பது குளிர்ச்சியைக் குறிக்கும். இரண்டே இதழ்களைக் கொண்ட கண்ணைப் பல்லிதழ் மழைக்கண் என்கிறாரே புலவர்? இங்கே பல்லிதழ் என்பது பல இதழ்களைக் கொண்ட மலர். பல இதழ்களைக் கொண்ட மலர் போலன்றி, இவை இரண்டே இதழ்களை (இமைகளை)க் கொண்ட மலர்கள் என்கிறாரோ புலவர்?

ஆக்கம்: முனைவர் திரு பாண்டியராஜா பரமசிவம். மின்னஞ்சல் முகவரி <pipiraja@gmail.com>

--Geetha Sambasivam (பேச்சு) 09:46, 7 ஜூலை 2015 (GMT)






பங்களிப்பாளர்கள்

Geetha Sambasivam

இப்பக்கம் கடைசியாக 7 ஜூலை 2015, 09:51 மணிக்குத் திருத்தப்பட்டது. இப்பக்கம் 1,685 முறைகள் அணுகப்பட்டது.